நவராத்திரி அந்தாதி

காப்பு — நேரிசை வெண்பா

முப்பெருந் தேவியர் முன்னின் றருள்புரியுஞ் 

செப்பரிய வொன்பதின் சீருரைக்கக் - கொப்பூழ்மே 

னான்முகனைத் தான்படைத்த நாரணன்றன் றாமரைத்தாள் 

யான்பணிய நல்கு மருள்

நினைவும் செயலும் விருத்தம் (செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

 நினைவுஞ் செயலு நினதருளே

நினைவில் லுறக்க நினதருளே

புனைவு நிசமு நினதருளே

புகழு மிகழு நினதருளே

மனையு மகவு நினதருளே

மலைவில் லறிவு நினதருளே

முனைவு மறந்து நினமலர்தாண்

முருக வெமைசேர்த் தருள்வாயே

விழையாது அணைந்திடு கலித்துறை

 விழையா தணைந்திடு காதலின் மேன்மையைச் சற்று

மழையா தணைந்திடு செல்வத்து மேன்மையை யங்கத்

துழையா தணைந்திடு புகழ்தரு மேன்மையை யொத்தாய்

மழையே நினதரு மைவிளங் காதென்ன வாழ்வே

விழையாது வருவாய் கலி விருத்தம்

விழையாது வருவாய் விழைந்தால் வரமறுப்பா

யழையாது வருவா யழைத்தா லொளிந்திடுவாய்

மழையாகப் பொழிவாய் மலர்வாய் மறைவாக

நுழையாத நெஞ்சை நொறுங்க வைப்பாயே

உள்ளுறங்கும் விருத்தம்

 உள்ளுறங்கு மாற்றலா யுயிர்களுள் ளொளிந்தனை

தெள்ளமிழ்தின் வடிவமாய்ச் சிரங்கரந்து நின்றனை

யெள்ளிருந்த வெண்ணெயென்ன வெங்குமேவு முன்னைநாங்

கொள்ளுகின்ற பாதைசொல்லு கொன்றைநாதர் பாகளே

தீராப் பிணியும் வெண்பா (செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

 தீராப் பிணியுஞ் சிறப்பா மதுவின்றி

யோரா துழலு முயிர்க்கிங்குச் -சீராளும்

பார்வதி மைந்தனைப் பைந்தமிழ்க் காவலனைச்

சீர்கதி சித்திக்கு மோ

துண்ட வெண் பிறையன் கலித்துறை

துண்ட வெண்பிறை யன்றுயர் தீர்த்தவ னென்று

மண்ட மண்ணுல கந்தனைக் காப்பவ னாசை

கொண்ட பெண்ணுயிர் கண்மனத் தேற்பவன் கோலங்

கண்ட வந்நொடி யேகவி கள்பிறப் பெடுக்கும்