எண்ணக் கடலில் அறு சீர் விருத்தம் (செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

 எண்ணக் கடலி லாழ்ந்தவெனை

யீச னினைவி லாழ்ந்திடவை

மண்ணைக் கவ்வும் பிறவிதனை

வாழும் பொழுதே மாற்றியமை

விண்ணு நிலனு மாள்பவனே

வேலு மயிலுங் கொண்டவனே

கண்ணுங் கருத்துங் கொண்டன்பர்க்

காக்குங் கந்தப் பெருமானே

ஒருத்தி மகனென கலித்துறை

 ஒருத்தி மகனெனச் சிறைதனிற் பிறந்துபின் னொளிவா

யொருத்தி மகனென மறுகரை வளர்ந்தனல் லொளியை

யிருத்தி மனத்தினி லிசைமிகு மின்றமி ழேத்தக்

கருத்திற் றுளிர்விடு மறிவொடு கனிவெனு முயர்வே

நித்தனுன்னை எழுசீர் சந்த விருத்தம்

 நித்த னுன்னை நேடி வந்து நீளு துன்ப மாய்த்திடச்

சத்த மிக்கு னாம மேத்து மன்பர் நாவின் சாட்சியா

பத்தி னிக்கு மேன்மை தந்த பார்ம கட்கு நாதனாம்

பத்த னுக்கு வெளியி னின்ற பாண்டு ரங்க விட்டலே

ஆடி வருவான் வெண்பா

ஆடி வருவா னழகு மயின்மீது

நேடி யழிப்பா னிசாசரரைக் - கோடு

மரமேசு வேலாள்வான் சௌமிய னாறு

சிரமாள்வான் சுந்தரத்தாள் சேர்    

நீர்வேண் மருகனாய் அறு சீர் விருத்தம்(செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

 நீர்வேண் மருகனாய் வந்தாளு

நீர்வேண் முருகனாஞ் செந்தேனே

சூர்வேர் சிதைத்தருள் செய்யற்கே

யோர்வேல் கரத்ததா ளெம்மானே

சார்வே துனையன்றி யெங்கட்குக்

கூர்வேல் விழிமங்கை காதலனே

நீர்மே லெழுத்தென்ற வெம்வாழ்வைப்

பார்மேற் சுவர்க்கமா மாற்றுவையே

செய்ய நிறத்தாள் சிலேடை வெண்பா (திருமகள்+முருகன்)

செய்ய நிறத்தா டிருதருவாள் வேல்விழியா

லுய்ய வழிதருவா ளோரலையின் - மெய்யெடுத்தாண்

மான்மயங்கத் தந்தாண் மணமாலை மன்னுயிர்க்கு

வான்வழங்க வாறா முகம்

அழுந்தேன் கலித்துறை

அழுந்தே னென்று சொல்வதி யார்க்கு மெளிதன்றோ

செழுந்தே னென்றுஞ் சேர்ப்பது சிற்று மெளிதன்றே

விழுந்தே னென்றாற் காதலின் வீழ்ந்து கதிகொள்ள

வெழுந்தே னன்றா யஞ்சுத னீக்கி யிதுவென்னே