அம்மான் கொண்டார் இருமாதர் அறு சீர் மண்டிலம்

 அம்மான் கொண்டா ரிருமாதர் 

       பெம்மான் கொண்டா ரணியாறு

செம்மான் மகளைக் களவுகந்து 

     தினைக்கான் றிரிந்தா ரெம்மானுந்

தம்மா னத்தைக் காத்ததற்குத் 

     தம்மா னீந்தார் வானவர்கோ

னம்மான் மயக்க மறுப்பதற்கே 

     யெம்மான் கொண்ட வணியாறே

மான் மழு கையில் கொண்டான் அறு சீர் விருத்தம்

 மான்மழு கையிற் கொண்டான்

மாதிடம் பாகந் தந்தான்

நான்மறை பொருளாய் நின்றான்

நஞ்சுணுந் தியாகப் பெம்மான்

கூன்பிறை சூடு மெம்மான்

கூத்திடு கோனா மன்றான்

வான்சுடர் மலையா நின்றான்

மான்மயக் கரிவா னன்றே

மான் தொடர்ந்து எழு சீர் மண்டிலம்

 மான்றொ டர்ந்து மைதி லிக்கு மாண்ப ளித்த நாதனைக்

கான்றி ரிந்து பெற்ற மேய்க்கு மாயர் கன்னி நாதனை

 
மூன்ற டிக்கு முற்று மேற்ற மொட்டை யிட்ட மாணியைச்

சான்று செப்ப நேரி லாத தமிழு ரைப்பம் வாருமே

உயிரில் உறையும் அறு சீர் மண்டிலம் (பெருமாள்)

 உயிரி லுறையு முறுபொருளே 

       யுளத்து ளொளியா யொளிபவனே

மயர்வை யறுக்கு முழுமுதலே 

  

     மதியா லறியற் கரும்பொருளே

 
துயில்கொள் கோல மாள்பவனே 

     துதியார் தமிழை யுகப்பவனே

 
மயல்சேர் மாயைக் கதிபதியே 

      வடிவார் திருசேர் நிறத்தவனே

உய்வனோ அறு சீர் மண்டிலம் (செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

உய்வனோ வொருநாள் வாழ்வி 

      லுனகழ லிறுகப் பற்றி
மெய்வினை நோய்தான் றீர்ந்து 

     வேற்றுமை யெண்ண நீங்கிப்
பொய்விளை யாட்டின் மீண்டு 

     புன்னெறி முழுது விட்டு
மைவரை யாளுந் தேவே 

     வைவளர் தமிழின் வேந்தே

மார்பிருந்து எழு சீர் மண்டிலம் (சந்தம்)

 மார்பி ருந்து மன்ன னுக்கு மங்க ளங்க ளீபவள் 

சார்பி ருந்து சீவ னுக்கு வீடு பேறு தருபவள் 

போர்பு ரிந்து வெல்வ ளல்லள் புன்சி ரித்து வெல்பவ

ணீர்பி றந்த தாயி னீர்மை யெண்ணொ ணாத நீர்மையே 

வேலை மறந்தாலும் (செவ்வாயிற் செவ்வேள் வெண்பா)

வேலை மறந்தாலும் வேலை மறவேன்யான்

வேளை மறந்தாலும் வேளை மறவேன்யான்

காலை மறந்தாலுங் காலை மறவேன்யான்

கோலக் குறத்தியின் வேந்து