அன்பில் ஆழ்ந்த எழு சீர் மண்டிலம்

 அன்பி லாழ்ந்தமன மழகி லாட்படுமென் றவல மெண்ணுவது மேனடா 

என்பி லாதவுட லெங்கு மில்லையெனு முண்மை காணவரு மோவினா 

இன்பி னால்வருதன் மெய்யி னின்பமிலை யன்பி னோர்கிளைய தாகுமே

துன்ப மேவரினு மெந்த மாற்றமிலை யன்ப ணைத்ததனை யாளுமே 

மா கூவிள்ங்காய் மா கூவிள்ங்காய் 

மா கூவிள்ங்காய் கூவிளம்

முடிவிலாத ஒரு எழு சீர் மண்டிலம்

முடிவி லாதவொரு விடரி னாட்படுந முனைவி னால்வருத றீர்வதோ  

படியி லாழ்ந்துழலு பலரின் கால்வருடு பழியி னால்வருத றீர்வதோ

விடிவி லாதொவொரு வினையி னான்மலரும் விதியி னாட்படுதன் மாறுமோ  

வடிவி னாணிறையு நிகரின் மார்பழக னடிக ளேசரணம் வாழ்விலே   

தலை விரித்த எழு சீர் மண்டிலம்

தலைவி ரித்த கோல மேள தாள வார்ப்ப ரிப்புடன்

நிலைவ ருத்து முண்மை சொல்லு நீளு டல்வி திர்க்கவே 

மலைத கர்த்த வேல னென்ன தீத கற்ற வாழ்வினில் 

தலைவி மீதி றங்கி நின்ற சத்தி சித்த சுத்தியே 

ஏற்ற கொள்கை எழு சீர் சந்த விருத்தம்

ஏற்ற கொள்கை யொன்றி னிற்ற லேற்ற மன்று வாழ்வினின்

மாற்ற நேரம் வந்த போது கொள்கை மாற்ற லாகுமோ

தோற்று வாழ்வி னேற்ற கொள்கை வெல்ல றூற்ற லாகுமென்

றூற்றை யன்ன புத்து தித்து மாற்ற லேற்ற லேற்றமே 

வீற்றிருந்த எழு சீர் சந்த விருத்தம்

வீற்றி ருந்த வீடு மக்கள் 

       சுற்ற மன்பர் மீதமில்

போற்றி நின்ற நண்பர் நாடு 

     போர்தொ டுத்த மாற்றலர்

சீற்ற முற்ற கண்ண னென்று 

      தீர்ந்து போனர் யாவரும் 

 
கூற்றி னின்று தப்பி நிற்ற 

     லேற்ற மன்று சாபமே

அறத்தின் மறு உரு எழு சீர் மண்டிலம்

 அறத்தின் மறுவுரு சினந்து கொழுந்தெழ 

           வழற்க ணாலவா யழுந்தாதோ

புறத்தின் றீயெனக் கற்பின் குலமகள் 

      புயல்போ லொருநொடி யெரித்தாள

 
நெறிக்கண் வழுவிய வேந்த னுயிர்விட 

       நெருப்புச் சூழ்ந்தெழ நகரெங்கும்

 
உறக்கந் துறந்தன ருயிர்கள் யாவையும் 

       ஒருத்தி தமிழ்புக ழழியாதே 

ஆனை முகத்தவன் எழு சீர் மண்டிலம்

 ஆனை முகத்தவ னௌவைக் களித்தவ 

         னாழி கவ்வியன் றூர்காணச்

சேனை முதல்வனை விகடக் கூத்திடச் 

      சிரித்துப் பிள்ளைபோல் விளையாடி

 
வானோர் முதல்வனி னாழி மீடர 

      மலையா மிடர்களை மடுபோல

தானே களைவனென் றார்க்கு முணர்த்திடச் 

        சாற்று முதலென நின்றானே