ஆறு முகமாய்த் தோன்று அறு சீர் விருத்தம் (செவ்வாயிற் செவ்வேள்)

 ஆறு முகமாய்த் தோன்று 

     மாறு முகமாய்த் தோன்றிக்

கூறு மடியார் துயர்தீர்  

      கூறு மடியா லவுணர்

நீறு முகமாய் நீத்த 

       நீறு முகமார் நீத 

வேறு முகமாய்ச் செய்யு 

     மேறு மயில்வா கனனே  

இடையூறு அறு சீர் விருத்தம்

 இடையூறு வாட்டும் போதி 

     லிடைவிடா துன்னை யெண்வோங்

கொடைநூறு தந்தா யானாற் 

     கொள்வோமோ வுன்ற னெண்ண

மடைமாறு மனத்தை மாற்றி 

     வழுவாது னெண்ண முள்ளப்

படைநூறு வீழ நின்ற 

     பரந்தாம வெம்மை மாற்றே

மனித்தனைத் தன்னுட் கொண்ட அறு சீர் விருத்தம்

 மனித்தனைத் தன்னுட் கொண்ட மரத்தினைக் கண்டோ மிங்குத் தனித்திவ னின்ற கோலந் தவிப்பினை மனத்து ளூட்டு நினைப்பிலே யாழ்ந்தான் போலு நெடுந்தவங் கானி னின்று வனப்புடன் செய்த சிற்பம் வரைந்தவ னிறைவ னன்றே

அம்மான் கொண்டார் இருமாதர் அறு சீர் மண்டிலம்

 அம்மான் கொண்டா ரிருமாதர் 

       பெம்மான் கொண்டா ரணியாறு

செம்மான் மகளைக் களவுகந்து 

     தினைக்கான் றிரிந்தா ரெம்மானுந்

தம்மா னத்தைக் காத்ததற்குத் 

     தம்மா னீந்தார் வானவர்கோ

னம்மான் மயக்க மறுப்பதற்கே 

     யெம்மான் கொண்ட வணியாறே

மான் மழு கையில் கொண்டான் அறு சீர் விருத்தம்

 மான்மழு கையிற் கொண்டான்

மாதிடம் பாகந் தந்தான்

நான்மறை பொருளாய் நின்றான்

நஞ்சுணுந் தியாகப் பெம்மான்

கூன்பிறை சூடு மெம்மான்

கூத்திடு கோனா மன்றான்

வான்சுடர் மலையா நின்றான்

மான்மயக் கரிவா னன்றே

மான் தொடர்ந்து எழு சீர் மண்டிலம்

 மான்றொ டர்ந்து மைதி லிக்கு மாண்ப ளித்த நாதனைக்

கான்றி ரிந்து பெற்ற மேய்க்கு மாயர் கன்னி நாதனை

 
மூன்ற டிக்கு முற்று மேற்ற மொட்டை யிட்ட மாணியைச்

சான்று செப்ப நேரி லாத தமிழு ரைப்பம் வாருமே

உயிரில் உறையும் அறு சீர் மண்டிலம் (பெருமாள்)

 உயிரி லுறையு முறுபொருளே 

       யுளத்து ளொளியா யொளிபவனே

மயர்வை யறுக்கு முழுமுதலே 

  

     மதியா லறியற் கரும்பொருளே

 
துயில்கொள் கோல மாள்பவனே 

     துதியார் தமிழை யுகப்பவனே

 
மயல்சேர் மாயைக் கதிபதியே 

      வடிவார் திருசேர் நிறத்தவனே