பாப்புனைவு அறியேன் எழு சீர் மண்டிலம்

பாப்புனை வறியேன் யாப்பெது மறியேன் 

          பைந்தமிழ் நுண்மையா னறியேன் 

நாப்பொலி வில்லை நயமெது மில்லை 

           நல்லிசை யறிவுமெனக் கில்லை 

தீப்பொலி கின்ற நுதல்விழி வேந்தின் 

          செந்தமிழ்ச் செல்வன்சீ ரருளான் 

மூப்பொழிக் கின்ற முத்தமிழ் ஞான 

         முகிழ்வியப் பிங்குக்கா ணுகவே  

அடிமுடி எழுசீர் மண்டிலம்

விளம் மா விளம் மா 

   விளம் விளம் மா  

அடிமுடி யறியா வயனரிக் கன்றோ 

      ரனற்பிழம் பெனவுருக் கொண்டோய்

கடிமலர்க் கஞ்சன் பொய்யுரை கடிந்து 

  

       படிவழி படலவற் கழித்தோய் 

 
நெடியனி னுண்மை நெகிழ்த்திய துன்னை 

         நினதரு ணிறைமழை பொழிந்தோய்

பொடியனுக் கெந்தப் புனிதமு மில்லை 

          பொறுத்தருள் புனலணி பரமே 

கற்றைச் சடை எழுசீர் மண்டிலம்

கற்றைச் சடைபணி கொன்றை மதிநதி 

        கட்டும் பரமனி னிடப்பாகம்
பற்றக் கரையினில் வெள்ளம் பெருத்தெழப் 

        பற்றித் தழுவிய மடவாடன்
கற்றி னளிமிகு மிற்றைத் தினத்துளக் 

       கட்டை யவிழ்த்தெழப் பெறுவேமோ
குற்றத் தவுணரின் கொற்றத் தடக்கிடக் 

      குன்றைப் பொடிசெய்த பெருமாளே

தோழி இல்லை என்று எழு சீர் மண்டிலம்

 தோழி யில்லையென் றேங்கு மாந்தரே 

        சூழு மாயையைக் காண்கிலீர்

தோழி வந்தபின் வாழ்வி னிம்மதி 

        தூச தாவதைக் காண்குவீ

ரேழை யாகுவீர் பாழில் வாழுவீர் 

 

      யாண்டும் வேண்டுவீர் முன்னிலை

 
யாழி போன்றவ ளாழ மெண்ணுவோ 

      ரான்ம சிந்தனை யாள்வரே

வேழ மாமுகன் எழு சீர் மண்டிலம் (சந்தம்)

 வேழ மாமுகன் வீழ நின்றனை 

          வேடர் மாதிளை சேரவும்

வேழ மாவுரு பூண்டு வந்தனை 

      

         மீன லோசினி மைந்தனே

 
ஆழி கவ்வியன் றாட வைத்தனை 

     

         யாட னாயகன் மைந்தனே

வாழி வாழியென் றுன்னை யேத்தவே 

        வாழ்வி லின்பமா மென்றுமே

தேம கூவிளம் தேம கூவிளம் 

       தேம கூவிளம்  கூவிளம் 

அருக்கனென அருளும் எழுசீர் மண்டிலம்

அருக்கனென வருளுங் கடைக்கண்க

ளன்பர்க் களவிலா தீயு மதுமாந்

திருக்கரங்கட் சூரன் செருக்கொழிக்குஞ் செவ்வேற்

றெய்வானை வள்ளி யணைப்பின்

விருப்பத்துச் சிவந்த திருமேனிப் பொழுதின்

விரைந்தோடு மயின்மீ தூர்வான்

றிருவடிகள் சேரச் சிந்தனைசெய் நெஞ்சே

திரும்பாது பிறவிச் சுழலே

பிறந்தான் பிறப்பிலான் எழுசீர் மண்டிலம்

 பிறந்தான் பிறப்பிலான் பிறழுயிர் படுசுழற்

பிணியறுத் தணைக்க மிகுத்தவன்பாற்

றுறந்தான் கயிலைவாழ் நித்திய மாண்டியாய்ச்

சுடரொளி வீசுநல் லாறானான்

மறந்தான் பத்தர்தங் குறைச்செய லருடர

மலையெலாந் தனதென வாட்கொண்டு

நிறைந்தான் வேறொடு காவலன் மனத்தொரு

நிலைநிறுத் தன்பர்த நினைவினிலே