கண்ணின்ற கைவல்யங் காமாட்சி கண்ணசைவா
மண்ணின்ற மாதர்க்கு மாண்பளித் தேத்திடுவோம்
விண்ணின்ற தேவரும் வாழ்த்தி மேன்மையுற
வுண்ணின்ற வொண்டொடியா ளோங்குவிப் பாளே
பெண்ணென்று வந்தாய்ப் பிணியறுக்கப் பூதலத்தி
லுண்ணின்ற வுன்னை யுணர்வார்யார் - மண்ணின்ற
வன்னை யுனதுருவா யாக்கினா யென்றுணர்ந்தோ
மென்னே யிறைவியுன் னன்பு
காலமற்ற வெளியினிற்குங் கந்தனென்னுந் தத்துவம்
ஞாலமேழு மாளுகின்ற ஞானதண்ட பாணியாய்க்
கோலவேட வாண்டியாக குன்றுநின்று பழநிமேல்
போலவொன்று சொல்லொணாத பூதலித்தி னின்றதே
மண்கடந்த விண்கடந்த மாமாயை யென்றாலென்
றண்கடம்ப கான்வசிப்பா டாயன்றோ - கண்கலங்கிச்
சேவிக்குஞ் சேய்க்குத் திருவரு டேர்ந்தருளுந்
தேவி சரண்யா சிவா
ஆழிதோன்றி மாலைசூடி யாழியானைக் கொண்டனை
யண்டர்கோனு முன்னைவேண்டி யட்டகத்தை யேத்திடப்
பாழிலாழும் லோகம்யாவும் பங்கயத்துப் பாவையுன்
பார்வைநாடி யேங்கிநிற்கப் புன்சிரித்த கோலமாய்
நாழிகாத்து நன்மைசெய்யு நாரணன்றன் காலடி
நாகமெத்தை பாங்கமர்ந்து சேவைசெய்யுந் தேவிநீ
யூழியூழி தாண்டிநிற்கு முத்தமன்றன் பாதியால்
வாழிவாழி யென்றும்வாழி யென்றுவாழ்த்த வேற்றளே
நீறுமொன்று மண்ணுமொன்று நேயநன்று வந்தபி
னாறுமொன்று வாற்றலொன்று வன்புணர்ந்து கொண்டபின்
கூறுமொன்று சிந்தையொன்று குற்றமில்லை யென்றபின்
மீறுமொன்று வாழ்விலெங்கு மீனள்பாதங் காக்குமே
காப்பு — நேரிசை வெண்பா முப்பெருந் தேவியர் முன்னின் றருள்புரியுஞ் செப்பரிய வொன்பதிநாட் சீருரைக்கக் - கொப்பூழ்மே னான்முகனைத் தான்படைத்த நாரண...
